Vuvuzela

Uurtje over de dijk. Vooral flora, ik ga eens in het gidsje kijken of ik jullie kan imponeren met latijnse namen. Voor die mier moet je bij FaunaFlora.org zijn, denk ik. Een koe likt haar vriendin aan de andere kant van het prikkeldraad (hartig zweet?), een duif doet alsof hij een buizerd is en ik zie weer eens hoe móói een "gewone" grauwe gans is. En een scholekster laat trots zijn vuvuzela aan mijnheer merel zien.

SCHWALBE

Voor de voetballiefhebbers!

Linden

Bij Beers is de weg nog afgesloten, dus ik scheur naar rechts, waar de ganzen haastig te water gaan. Grauwe ganzen, één Canadees en die witte dromer ("soepgans", wat een vreselijke naam voor een bijna-zwaan). De twee Nijlganzen blijven staan, zij zijn toeristen gewend. Er staat een overweldigend veldbouquet van klaprozen en klaver en korenbloemen en valse kamille en nog veel meer, en ik ben niet de enige die het ziet. Prima! Verderop, waar het wat rustiger is, zit de houtwal vol zangertjes, oeverzwaluwen duiken tot in het water, eenden, meeuwen, paarden, veel kraaien.

Nu, thuis, zie ik dat dit mijn honderdste maasblogpost is - en is hij niet pràchtig?

Eerste stapjes

Even kijken hoe het met de Meerkalftjes gaat - maar ik kan er niet bij: de schapen grazen er. Eéntje heeft, ergens, heel knap de uitgang gevonden. Eerst blijft hij nog wat rondhangen bij zijn familie, maar dan neemt Hänschen klein, ganz allein die Käuerlatten, op weg naar een wellicht eenzame, maar ook minder culinaire toekomst. Way to go, man! Ook de spruiten van Broer Konijn hoppen al lekker in 't rond - te snel voor mij. Alleen het kleine mensenkind heeft nog hulp nodig. Ik zit een half uur in de natte klaver (ik heb thuis al een droge broek klaargelegd) terwijl tegenover me in het riet (goed kijken: in het midden) een zangertje me zit uit te lachen (kijk helemaal boven naar dat rode lachebekje! Ik kan hem vanhieraf niet horen, maar het is waarschijnlijk een karekiet). Hij durft wel - op die afstand, twintig meter water tussen ons in.

Rainforest

Zanglijster

Een klein veerpontje, mensen op banken die over de velden naar verre wilde paarden kijken (Vicia cracca staat er ook), of op een groot terras ijs eten, naar boten kijken, of naar die meeuw die als een roofvogel over de rivier zweeft. Dit moet Millingen zijn. Ik wandel in de broeihitte door het dorp. Een slim jongetje vraagt of ik dieren zoek om te fotograferen, en wijst: dáár zit er een! Een piepjonge lijster zet een meer dan volwassen keel op, ik kan zijn strot bijna zien. Ja hoor, dit ìs Millingen, aan de Rijn.

Dans mon jardin

Terwijl ik voor dag en dauw het pand verlaat om elders vogels te zoeken, begrijpt de jeugd thuis niet waar ik het over heb. Ze zitten lekker te kijken op hun balkon hoe mama dolt met de kat, pimpy gaat zwemmen, een muisje zoekt schaduw en een musje wordt gevoerd. Ze wachten rustig tot ik weer terug ben, hun water ververs en hun voer aanvul. En pas daarna een moezeltje inschenk voor wat mediterrane sfeer.