# Broekje in de branding

Verdórie waar is m'n zwembroek nou gebleven!

'n Broekje in de branding, Gerard Cox 1969

Goethe

33 Graden en wat doe je dan. Beetje wandelen in de zon, zitten in de schaduw, gluren naar een zwaan. Op de terugweg stuiven twee fietsdames met alles drop en dran (type nordic biking) me voorbij - en staan een eind verderop te aarzelen of ze nou rechtsaf of links willen. Ik moet links, maar ga eens even kijken wat daar rechts is. Wel: Goethe. Op de zonnige zomerdijk "bin ich Mensch, hier darf ich's sein". Potztausend wat is dit een mooie dijk. Met een duin ernaast. Echt. Hebben ze gemist.

Giambologna

De renaissance-beeldhouwer Giambologna is natuurlijk beroemd om zijn manieristische worstelsculpturen (ik houd daar wel van, zie mijn serie Ringerzeichnungen), maar in het Bargello staan ook enkele bronzen vogels van hem. Impressionistisch (niet bijná, helemaal!) en onlangs nogal aanvechtbaar romantisch geëxposeerd tussen plastic struikgewas. Prachtig. Feilloos het wezen van het dier getroffen.

Warm

27 Graden en wat doe je dan. Beetje scheuren met je Ferrari, bijvoorbeeld. Ik zit met een koel flesje en wat hardgekookte eitjes onder een boom. Afgezien van een Gehakkelde Aurelia (ik doe maar een gooi) zijn de beestjes verstandiger. Kop onder de kraan, of met z'n allen in de schaduw, dringen geblazen dus. (Of dat nou zoveel koeler is? en staan ze er niet net bij als een schilderij van Paulus Potter?)

Tolerantie

Het kan dus echt wel: bruin en groen die samen leven in één vijver. Ja, het is een beetje zoeken, maar linksboven: Paddy, "minding his own business", en rechtsonder Kick, die "zijn ding doet". Daaronder beweegt zich ook nog Zwarte Sally, maar die krijg ik maar niet voor de lens.

Pubers

Even de Meerkalfteren checken. Wòw: groot geworden, al mooi donker en wit - geen rooie punkers meer. Eéntje wil opeens vegetarier worden, je kent dat wel, op die leeftijd. Naast me spelen twee knijntjes tikkertje, nòg wel, als ze denken dat er niemand kijkt. En dat eendje lijkt al verdacht veel op Cleopatra, met al die oogschaduw... (Moeder zegt: het moet wel natúúrlijk blijven, meid. En ik denk: is ze niet pràchtig?)

PS let ook eens helemaal boven op het verschil in opvoeden... De strakke lijn van mevr. Meerkoet resulteert later in die zorgelijke types, dat losse van de eenden resulteert in dat gemoedelijke gewaggel.

Spotvogel

De paarden liggen (!) nog te doezelen, heel lange schaduwen. De zon schijnt recht in mijn gezicht, ik zie niks, hoor vanalles. Mijn schoenen bijvoorbeeld, knerpend op het zand - prima geluid. De geur van hooi. Koolzaadgeel tegen het verdigris van een korenveld dat over een tijdje zomersgoud zal zijn. Nog meer geel, hoog in de houtwal.
Een spotvogel geniet met volle snavel uitgebreid van het uitzicht. Een haas kijkt rustig, maar oplettend, wat die mens daar zit te doen.
Wel, vriend Lampe: ik probeer jou te worden.